Bazı insanlar vardır, sadece bir mesleği icra etmezler; o mesleğin ruhu olurlar. Diyarbakır basınının çınarı, Milliyet Gazetesi’nin efsane temsilcisi Ertuğrul Pirinççioğlu’nu kaybettik.


Arkasında sadece sararmış gazete kupürleri değil, bizlere miras bıraktığı koca bir ''gazetecilik aşkı''.

Ertuğrul Abi, Diyarbakır’ın sadece sokaklarını değil, ruhunu da bilen köklü bir aileden geliyordu.

Şair Cahit Sıtkı Tarancı ile kuzendi. Belki de bu yüzden, kelimelere olan tutkusu ve insana dokunan tarafı genlerinde vardı. Ama onun şiiri manşetlerdi, atlatma haberlerdi.

1984 yılıydı... Bölgenin en hareketli, gazeteciliğin en zor olduğu yıllarda Milliyet bürosunda beraberdik.

İnternetin olmadığı, haberin "analog" olduğu, daktilo seslerinin odayı doldurduğu o yıllar...

Ertuğrul Abi için gazetecilik bir meslekten ziyade bir yaşam biçimiydi.

En büyük tutkusu ''atlatma haber'' yapmaktı. Eğer yazdığı haber ertesi gün gazetenin sürmanşetindeyse, o gün büroda bayram havası eserdi. Kendi cebinden hepimize ziyafetler çekerdi.

Gazetecilikten kazandığı paradan fazlasını, çalışma arkadaşları mutlu olsun diye harcamaktan bir an bile tereddüt etmezdi. O, sadece bir şef değil, bir ağabey, bir okuldu.

Bugünkü gibi haberi paylaşıp ''tık'' sayısına bakmazdık o zamanlar. Haberi yazar, faksla, teleksle ya da uçak kargoyla gönderir sonra tatlı heyecanla sabahı beklerdik.

Sabah erkenden bayiye koşup gazeteyi eline almanın, mürekkep kokusunu içine çekerek kendi haberini görmenin tadını bizlere o öğretti.

Bize hep o meşhur nasihatini hatırlatırdı:

"Evladım, gazetecilik heyecan işidir. Heyecanınız biterse, gazeteciliğiniz de biter!"

O kadar hareketli ve zor bir döneme rağmen, nezaketini bir gün bile bozmadı.

Kibarlığı ve mütevazılığıyla hepimize sirayet eden bir enerjisi vardı.

Onun olduğu yerde durmak yoktu; o heyecanla dolar, bölgenin o yoğun akışına kapılıp giderdik.

Bugün Diyarbakır bir hafızasını, kaybetti. Gazeteciliği sadece bir iş olarak görenlere inat, ''heyecanını'' son nefesine kadar koruyan o güzel insanı asla unutmayacağız.

Güle güle Ertuğrul Abi...