Tarihi kaynaklarda yer alan bilgilere göre, Amerikan Board of Commissioners for Foreign Missions (ABCFM) teşkilatına bağlı misyonerler, 1829 yılında Malta Adası’nda kritik bir toplantı gerçekleştirdi.
Bu toplantıda Ermeniler ve Kürtler arasında Protestanlığın yayılması amacıyla Ermenilere yönelik bir misyon istasyonu kurulması kararlaştırıldı.
Aynı zamanda Mezopotamya coğrafyasının misyon faaliyetleri açısından bölümlere ayrılması yönünde kapsamlı bir plan kabul edildi.
Toplantı sonucunda Mezopotamya ve çevresinin altı ana misyon bölgesine ayrıldığı belirtilerek, Küçük Asya, Ermeni, Kürdistan sahası, Suriye, Mezopotamya ve Arabistan olarak belirlenen bu bölgeler için ayrı misyoner grupları görevlendirildiği kaydediliyor.
İLK GÖREVLENDİRMELER 1830’DA YAPILDI
Malta’da alınan kararların ardından, 1830 yılının baharında Amerikan ABCFM misyonerlerinden H.G.O. Dwight ve Eli Smith bölgeye gönderildiği anlatılarak, 2 misyonerin, Ermeniler, Kürtler ve Nasturiler üzerine
araştırmalar yapmakla görevlendirildiği belirtiliyor.
Bu görevlendirmenin temel nedenlerinden birinin, Independent ya da Mountain Nestorians olarak adlandırılan Nasturi topluluklar arasındaki boşluktan faydalanmak ve bu grupları misyon ağına dâhil etmek olduğu kaydediliyor.
DİNİ REFERANSLAR PLANI GÜÇLENDİRDİ
Hristiyan misyonerlerin Mezopotamya’ya yönelmesinde dini gerekçelerin de etkili olduğu belirtiliyor.
İncil’de ''Yaratılış'' bölümünde Aden Bahçesi’nden söz edilirken, bu bahçeden çıkan ırmaklar arasında Dicle ve Fırat’ın anılmasının, Fırat–Dicle arasındaki coğrafyanın kutsal bir alan olarak yorumlanmasına yol açtığı ifade ediliyor.
Vahiy kitabında kıyamet alametlerine dair bölümlerde geçen ''Büyük Fırat Irmağı'' vurgusunun ise bölgenin dini sembolizm açısından önemini artırdığı kaydediliyor.
Bu dini anlatımların, Malta’da çizilen misyon haritasının yalnızca coğrafi değil, teolojik bir zemine de dayandırıldığını ortaya koyduğu belirtiliyor.