Tarihi kaynaklarda yer alan bilgilere göre, Osmanlı Devleti, 19. yüzyılın ortalarında Diyarbakır’da yaşanan ciddi bir toplumsal ve güvenlik krizine çözüm üretmek zorunda kaldı.
Göçebe yaşam tarzını sürdüren ve devlet otoritesini tanımayan aşiretlerin hem yerleşik halka hem de kamu düzenine zarar vermesi, bölgeyi kaynama noktasına getirmişti.
DEVLETİ TANIMAYAN AŞİRETLER
Dönemin Diyarbakır’ında yerleşik hayata geçmemiş çok sayıda göçebe aşiret bulunduğu belirtilirken, bu aşiretlerin, devlet otoritesine başkaldıran ve yerleşik halka zarar veren tutumunun, şehirde ciddi bir huzursuzluk yarattığı ifade ediliyor.
Aynı dönemde güneyden gelen bazı Arap aşiretleri ile Araplaşmış unsurların da Diyarbakır halkını taciz ettiği, tüm bu etkenlerin, bölgedeki güvenlik ve yönetim sorunlarını daha da derinleştirdiği bildiriliyor.
Bu karmaşık ve tehlikeli durum karşısında, Osmanlı hükümetinin Diyarbakır’a güçlü, etkili ve tecrübeli bir vali atanması gerektiği kanaatine vardığı belirtilerek, ''Dönemin saygın devlet adamlarından Ahmet Cevdet Paşa’nın da görüşü alındı ve önerisi doğrultusunda çözüm için tek bir isim üzerinde karar kılındı: Karslı Hatunoğlu Kurt İsmail Hakkı Paşa'' deniliyor.
Diyarbakır’a tayin edilen 221. vali olan Kurt İsmail Hakkı Paşa'nın, 28 Mayıs 1868 tarihinde göreve başladığı kaydedilerek, göreve gelir gelmez, göçebe aşiretlerin kontrol altına alınması, yerleşik düzene geçmeleri ve kamu düzeninin yeniden sağlanması için kapsamlı adımlar attığı ve kentte istikrar yeniden tesis edildiği bildiriliyor.
Yaklaşık 7 yıl 9 ay süren valiliği boyunca sadece güvenlik değil, altyapı ve sosyal alanlarda da önemli hizmetlere imza atan İsmail Hakkı Paşa'nın, Diyarbakır tarihinde iz bırakan isimlerden biri olarak anıldığı ifade ediliyor.