Bugünse işler değişti.
Birçok sektörde artık önemli olan; ne bildiğin değil, kimi tanıdığın.
İşini iyi yapmanın yerini, uyumlu görünmek aldı.
Ahlakın yerini ilişkiler; emeğin yerini görünürlük aldı.
Şimdi genç bir çalışan işe başladığında sorduğu ilk soru şu:
"Kimi tanırsam yükselebilirim?"
Çünkü etrafında gördüğü örnekler bunu öğretiyor ona.
İyi çalışanlar kenarda kalıyor, sadakat gösterenler terfi ediyor.
Sadakat dediğim, ilkelere ya da kuruma bağlılık değil.
Bireylere, hatta çoğu zaman yalnızca üst pozisyondaki kişilere bağlılık.
Sorgulamayan, eleştirmeyen, uyum sağlayan sadakat.
Ve iş yerleri...
Birbirinin ayağını kaydırmaya çalışanların sessiz savaş alanına dönüştü.
Toplantı aralarında artık işler değil, insanlar konuşuluyor.
Kim ne dedi, kim kimi yönetime şikâyet etti, kim kimin yanına geçti…
Böyle bir ortamda, dürüst kalmak neredeyse direnmek anlamına geliyor.
Ehil insanlar ya içten içe küstürülüyor ya da sistemin dışına itiliyor.
Ve bu, sadece bireyler için değil; toplumun geleceği için de büyük bir kayıp.
Çünkü bir toplumun gelişmesi, sadece yol yapmakla olmaz.
Meslek ahlakı olmayan bir yapının üzerine ne inşa edilirse edilsin, temeli çürüktür.
Peki bunun sorumlusu kim?
Sadece yöneticiler mi? Hayır.
Bu düzeni normalleştiren, sessiz kalan, görmezden gelen herkes.
"Ben işimi yaparım, gerisine karışmam" diyenler de dâhil.
Pasiflik, bazen aktif yozlaşmadan daha zararlıdır.
Çünkü yanlışın yayılmasına sessizce izin verir.
Bugün bir insanın değeri, karakteriyle değil; bağlantılarıyla ölçülüyor.
Ahlak, bir erdem değil, bir engel gibi görülüyor.
Oysa ahlak, yalnızca kişisel bir tercih değil; toplumsal bir gerekliliktir.
Ve biz bu gerçeği ne kadar geç fark edersek, kaybettiklerimizi o kadar zor telafi ederiz.